სექსი მეუფე იობის მრევლთან, დილის ხუთ საათზე

ეს არის ყველაზე ეპიკური ისტორია,
რაც კი ოდესმე გადამხდენია.
ჯერ არ დამიწყია წერა და უკვე ერთი სული მაქვს – გავიდე ბოლოში.
არაფერს ვამატებ და არაფერს ვიგონებ.
ყველაფერი, რასაც წაიკითხავთ და მოისმენთ სიმართლეა.
ღმერთო, ისინი ჩვენს შორის არიან…

ამ ბოლოს ჩემმა არეულმა გრაფიკმა ძილ–ღვიძილის პერიოდებზეც იმოქმედა. ინსომნია არ მჭირს, მაგრამ ცოტა მძინავს. ძირითადად, საღამოს საათებში. შემდეგ მეღვიძება და დილამდე ხან რას ვაკეთებ, ხან – რას.

ამჯერად, შუაღამისას გაღვიძებულს, სხვა საქმე არა მქონდა რა, თუ არა ფეისბუკზე ძრომიალი და გუშინდელი პოლიტიკური აქტივობების შემფასებელი პოსტებისა და სტატუსების კითხვა. გავერთე – რა გითხრათ. ამოვიდა ყელში ეს პარლამენტიც… მიკნუტებულის სალანძღავი კომენტარების კითხვაც და განუხრელად ერთფეროვანი ნიუსფიდის სქროლვაც. როგორც წესი, ასეთ დროს სახლის ლაგებას ვიწყებ ხოლმე. ამჯერად, სახლი ჩემივე მიერ მიწკრიალებული დამხვდა. ერთადერთი, რაც გასაკეთებელი იყო, სარეცხის გაფენაა. Continue reading

ზებრაა!.. დედამოტყნული (მკიდია უცენზურო ლექსიკა! პირველად, ჩემს ბლოგზე +18)


ძალიან გაბრაზებული ვარ. ბოლო დღეებში ფორუმებსა და ფეისბუკზე პოლიტიკური გაწამაწია არ მყოფნიდა, ლამის ტრავმატოლოგიურშიც მოვხვდი. არ ვიცი, რა ჭირი გჭირთ ქართველო მძღოლებო, ან მე რას მიმიზნებთ, ან – ჩემს მეგობრებს. ბოლო დღეების განმავლობაში რამდენჯერმე გადავურჩი „აკაპოტებას“. მე რომ ცოტა ენერგიული არ ვყოფილიყავი და ის კიდე მოხუცი… :))) Continue reading

მე გადავწყვიტე სიკვდილი, ანუ რატომ ვიტირე ელდარ შენგელაიასთან ერთად

თუმცა ბევრი მაქვს კიდევ სასიცოცხლო – სიკვდილი დღეს გადავწყვიტე. არ ვიცი ისეთი გემრიელი იქნება თუ არა, როგორც ქათამი ქლიავით, თუმცა დარწმუნებული ვარ, ისეთი ლამაზი ნამდვილად არ იქნება, როგორც „ქათამი ქლიავით“.

Chicken With Plums
ფოტოზე დაკლიკებით იხილეთ ფილმის ტრეილერი

როდესაც გავიგე წლევანდელ BIAFF-ზე „პერსეპოლისისრეჟისორების, ვინსენტ პარონოსა და მარიან სატრაპის კიდევ ერთი ახალი ფილმი მხატვრული კინოს საკონკურსო სექციაში იყო წარმოდგენილი, მაშინვე გამიჩნდა მოლოდინი, რომ ბოლო დროის ერთ–ერთ საუკეთესო ნამუშევარს ვნახავდი. იმედები მართლდება ხშირად, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საწინააღმდეგოს დაშვება, უბრალოდ, შეუძლებელია.  Continue reading

წყვდიადში – ოსკარის ნომინაცია და BIAFF გრან–პრი

ჩვენ ვკვდებით დღითიდღე – უაზრობაა აბების ყლაპვა. ჩვენ ვთხრით მიწას, თანაც – ცხვირით. ჩვენ ვიმალებით კანალიზაციის მილებში და ხმას ვერ ვაწვდენთ ადამიანებს, ვინც დღემდე ვირთხებს გვეძახიან. ხანდახან არც გაერთიანება გვშველის და ვერც კეთილშობილი ლიდერები ახერხებენ ყველას გადარჩენას. ჩვენ გავრბივართ ჩვენნაირებისაგან, ვცდილობთ ვიპოვოთ გზა მზისაკენ, თუმცა სიბნელეში მარტონი ვიკარგებით, თანაც ისე, რომ გადარჩენის შანსსაც აღარ ვუტოვებთ საკუთარ თავს. ალბათ, ვნანობთ შემდეგ. ან – არც. თუმცა, ვიხოცებით ისე, როგორც ძაღლები მიუსაფარნი და აუცრელნი. გამუდმებით ვცდილობთ მოვისყიდოთ, თავი შევაცოდოთ, ინტრიგა ჩავხლართოთ, ყველა გავწიროთ თავის გადასარჩენად, მაგრამ არაფერი გვშველის. მხოლოდ ერთეულები თუ გადავრჩებით ისიც თხემით ტერფამდე ფეკალიებში ამოვლებულნი, თანაც კარგად – ბებოს ჩურჩხელასავით. შემდეგ ვეღარავის ვუმტკიცებთ, რომ ყვავილები ვართ, ჩვენ ხომ აღარ აგვდის საამური სურნელი, როგორც ახლადდაბადებულებს. გავურბივართ სიბნელეს და სხივები თვალს გვჭრის. იქნებ ღირდა კიდეც ბოლომდე დავრჩენილიყავით წყვდიადში…

In Darkness

ბათუმის საავტორო კინოს მეშვიდე საერთაშორისო ფესტივალზე (BIAFF) უკვე ოთხი დღეა რაც ვარ. Continue reading

BIAFF, ხავერდოვანი ბათუმი და ჩემი ქალი, რომელიც არასოდეს დამტოვებს

ბათუმი ყოველთვის ახერხებს ჩემს გახარებას – არც ამჯერად მიმტყუნებს იმედებს.

უკვე სამი დღეა აქ ვარ. მიზანი ერთია, დიდი და ნათელი, რამდენიმე დღით მაინც დავისვენო დამღლელი თბილისური ზაფხულისაგან, განვიტვირთო კარგი კინოს ყურებით და გავერთო ახალ ადამიანებთან ერთად, რომლებიც, ეჭვი მაქვს, ყველაზე მრავალფეროვანი „სექტაა“ საქართველოში. ბლოგერები უკვე დიდი ხანია დაეხეტებიან ბოლო დროის ყველაზე მნიშვნელოვანი ივენთების გასაშუქებლად. ხან – მიწვევით, ხან – საკუთარი ინიციატივით. თუმცა მე, მხოლოდ რამოდენიმე მსგავს შეკრებაზე თუ აღმოვჩენილვარ და მათგან ყველაზე დასამახსოვრებელი ეს ერთი კვირა შეიძლება იყოს. ფაქტია – პირველი დღეები მაძლევს ამ ვარაუდის გამხელის მიზეზს.

BIAFF – ბათუმის საერთაშორისო კინოფესტივალია, რომელიც უკვე მეშვიდედ ტარდება. Continue reading

ფერადი სიზმრები და ქართული პოლიტიკა

არაჩვეულებრივი ადამიანია ინგა გურგენაძე. ჩემი თანამშრომელია – მუდამ ხალისიანი და პოზიტიური. არ მახსოვს ოდესმე მოღუშული ან/და ცუდ ხასიათზე მენახოს. არც კი იცის, როგორ მშურს მისი. მიკვირს კიდეც, როგორ ახერხებს პირადი პრობლემების ასე გვერდით გადადებას მაშინ, როდესაც სხვა ადამიანებთან აქვს ურთიერთობა. Continue reading

ჯვრები გავთხაროთ პიდარასტებს – წერილი ჩემს დებს

მაპატიეთ დებო! ვიცი, თქვენი მოძღვრები ყველაფერს გირჩევნიათ ამ ქვეყნად, ჩემ თავსაც კი… თქვენი ძმა, უბრალოდ, აზროვნებას არ იხშობს და გულწრფელად თანაგიგრძნობთ, რომ თქვენი ცხოვრება შავოსნების ხელში აღმოჩნდა.

დღეს რაც მოხდა ყველამ კარგად იცით… დიდხნიანი შემოქმედებითი კრიზისის შემდეგ, მმკ და სხვანი ტრიუმფალურად დაუბრუნდნენ ქართულ შოუ-ბიზნესს. Continue reading