მე, ეკლესია, სოკრატე და კიდევ ბევრი რამ

მე ლიბერასტს მიწოდებენ…

ჩემით არ ამაყობს უფროსი და…

უფრო უფროსი შედარებით ლმობიერია…

დედას ვუყვარვარ…

მამა ინდიფერენტულია…

არ იყო ცოტა დრო, როდესაც თავს ეკლესიის წევრად მივიჩნევდი. ეკლესიაც მიმიჩნევდა შვილად და ვცხოვრობდით ასე ტკბილად და ფარისევლურად.

ქალი შემხვდა ცხოვრებაში: ჭკვიანი და სანდო.არავის უყვარდა – ჩემს გარდა. მაძალებდა წამეკითხა ყველაფერი, ყველგან და ყოველთვის. ასე შემომაჩეჩა სოკრატე – მაშინ, ჯერ კიდევ, ბავშვს.

იქ ეწერა, გონება გაქვსო – ამბების საზომი. არაფერს დაუჯერო ისე, თუ მისი განსჯის წნეხში არ გაატარეო. დავუჯერე სოკრატეს და მაშინ ამებნა გზა-კვალი.

დღეს ლიბერასტს მიწოდებენ…

უფროსმა დამ მითხრა, მრცხვენია შენიო…

უფრო უფროსმა მას უთხრა – ასე ნუ ამბობო…

დედას ვუყვარვარ…

მამა ინდიფერენტულია…

958430_10152234870456777_1106814557_o

ამბავი I

კითხვები Continue reading

ჩარკვიანი განაგრძობს ქართული მძღნერის სააშკრაოზე გამოტანას

ის ის იყო ლევან მასპინძელაშვილის ნომერი გარდამტეხ ფაზაში უნდა შესულიყო, მისმა გულშემატკივრებმა ვიოლინოს ნაზი სოლო გაშლეგებული სკანდირებით გადაფარეს. მაშინ მოვწყდი მუსიკას და დავუბრუნდი ქართულ რეალობას, რომელიც არცთუ ტკბილია ჩემთვის. Continue reading

ჩარეცხეთ უნიტაზები! – ჩემი სიტყვა „სპიკერისათვის“

გუშინ „სპიკერის“ ქასთინგს დავესწარი. კარგები არიან ბავშვები. პირველი არხის მიერ „ბი–ბი–სის“ ამ გადმოქართულებულ პროექტს მართლაც რომ ბევრი ნიჭიერი ახალგაზრდა ადამიანი მოაწყდა. შარშანდელისგან განსხვავებით, როგორც ჩანს, თითოეულ მონაწილეს კარგად ჰქონდა გააზრებული რა უნდა ეთქვა ჟიურისა და აუდიტორიის წინაშე. სასაუბრო თემების მრავალფეროვნებაც შეიმჩნეოდა. ბავშვებს მართლაც აწუხებთ ბევრი ისეთი აქტუალური პრობლემა, როგორიცაა: „საზოგადოების დამოკიდებულება მოხუცებთან“, „მზრუნველობას მოკლებული ბავშვების ბედი“, „ინდივიდისა და საზოგადოების ჭიდილი“, „დროის სწორად გადანაწილება“, „განათლების დონე“, „ენა, მამული და სარწმუნოება“ და ა.შ. ისინი ჩემთან შედარებით პატარები არიან. ყველაზე პატარა ცამეტი, ხოლო ყველაზე უფროსი კონკურსანტი ჩვიდმეტი წლიაა. არ არის დიდი დრო გასული, მას შემდეგ რაც თინეიჯერად მოვიაზრებოდი. მაშინ მეც მაინტერესებდა საჭირბოროტო და ზოგადსაკაცობრიო საკითხები. მეგონა, რომ გლობალური პრობლემებისათვის მარტივი გადაწყვეტა შეიძლებოდა მომეძებნა. თუმცა გავიდა დრო და აღმოჩნდა – სულაც არ არის ასე.

როგორც წესი ვფიქრობთ, რომ პრობლემები არსებობს და მათი გადაჭრის გზებს ვეძებთ. თუმცა, იშვიათად თუ დავუკვირდებით პრობლემის საფუძველს. Continue reading

საქართველო – პერსონალური კომპიუტერი by David Paul Kay

საქართველო მაგონებს პერსონალურ კომპიუტერს.

ძველია, ცუდად მუშაობს.

სისტემა პრეზიდენტია. ამ შემთხვევაში ვინდოუსი, რადგან ჭედავს.

ადრე Win2000 ანუ იგივე ედუარდ შევარდნაძე იდგა და გადავაყენეთ, ახალი ვერსია დავაყენეთ, მაგრამ ესეც ჭედავს. Continue reading

„პოპული“ კლავს! ანუ, როდემდე?!

სასწრაფოდ დამჭირდა „თი–ბი–სი ბანკი“ წუხელ. შუაღამისას გავძვერი სახლიდან და გავემართე „თბილისი მარიოტისაკენ“. არ ვიცოდი, თუ 24 საათიანი ფილიალი ღამის 4–დან 5 საათამდე ისვენებდნენ. ზუსტად 04:04 საათზე მივადექი დანიშნულების ადგილს. პუნქტუალურ ბანკირებს კი უკვე ჩამოშვებული ჰქონდათ ჟალუზები. მეჩქარებოდა, ამიტომ გადავწყვიტე „ქორთიარდ მარიოტამდეც“ ჩამესეირნა. მახსოვდა – იქაც იყო ბანკი, თუმცა, ის არ ვიცოდი, რომ არა „თი–ბი–სი“, არამედ, „საქართველოს“. მოკლედ. 5 საათამდე მომიწევდა რუსთაველზე ბოდიალი – მივხვდი. მოშიებული ვიყავი და გადავწყვიტე კეფირი მეყიდა. თან დიეტურია, თან – კუჭსაც დამიწყნარებდა. გადავწყვიტე იქვე, ლეონიძეზე არსებული „პოპულისათვის“ მიმემართა. კონკრეტულად ამ სუპერმარკეტთან დაკავშირებით ერთი უჩვეულო ამბავი მახსენდება ხოლმე.

ზაფხული იყო, სიცხე – საოცარი. Continue reading

პატარა, ონლაინ ცუციკები

„არარეალიზებული ტიპები, არარეალიზებული ტიპები ევრივეა“ – ეს არის ფრაზა, რომელიც ბოლო თვეების განმავლობაში ყველაზე აქტუალურია ჩემს გონებაში. ადამიანები, რომლებმაც „ქაუნთერსთრაიქის“ თამაშით დაიწყეს ბავშვობა და დღემდე ორი თითით კრეფენ ზიზღით სავსე სტატუსებსა და კომენტარებს – ოხ როგორი მინდა ოდესმე განისხიპონ… მეც „ჰეითერი“ ვარ, ოღონდ თქვენი „ჰეითერი“. თავს ვიმშვიდებ ანდაზით: „ქურდის ქურდი, ქურდი არააო…“ (თუ რაღაც მსგავსი), აქაც ასეა, თუ „ჰეითერის“ „ჰეითერი“ „ჰეითერი“ არაა – მშვიდად დამეძინება ამაღამ.

Continue reading

მხევალი მაიკო – ამბის დასასრული

რატომღაც ვქმნით ხოლმე ბლოგებს. ზოგმა ვორდის ბევრი დოკუმენტი ვერ იგუა კომპიუტერში, ზოგმაც – მეგობრობის დღიურები. ბევრმა თითქოსდა უამბიციოდ დაიწყო წერა, ზოგიც წინასწარ განჭვრიტა ინტერნეტვარსკვლავობისკენ მიმავალი გზა. თავიდან, ცხადია მხოლოდ ოჯახის წევრები და საუკეთესო მეგობრები გვკითხულობენ, ისიც, ჩვენი დაჟინებული მოთხოვნით. მერე, თუ ვინმე, საინტერესო ადამიანმა ერთხელ გადააშეარა ჩვენი პოსტი, ნელ–ნელა გვემატება და გვემატება მომხმარებლების რაოდენობა. თუმცა, მაინც გვიწევს გავაკეთოთ რაღაც ინტრიგნული, რაღაც სკანდალური, ცოტათი უფრო არა–ჩვეულებრივად შევფუთოთ ჩვენი სათქმელი, იმისათვის რომ მოვიზიდოთ აუდიტორია. აუდიტორია, რომელლის არსებობაც ჩვენი მთავარი მიზანია.

გუშინ, როდესაც მაიკო მესტუმრა, სულაც არ მიფიქრია ბლოგზე, არც საუნდქლაუდზე, არც მკითხველზე და არც ინტერნეტვარსკვლავობაზე. დიქტოფონი ჩავრთე მხოლოდ იმიტომ, რომ შემეშინდა. უბრალოდ, მისმა სიახლოვემ შემაშინა. როგოც წინა პოსტში ვთქვი, მეშინია უცხო ადამიანების – როგორებიც არ უნდა იყვნენ ისინი…

საინტერესო სამსაათიანი საუბრის შემდეგ, როდესაც მაიკომ ჩემი სახლის კარი გაიხურა, თავში არაფერი მიტრიალებდა გარდა იმისა, რომ Continue reading